Lux [16] - Rozświetlmy to miejsce!

ZAPRASZAMY NA NASZĄ STRONĘ NA FB! KLIKNIJ TUTAJ

Tej nocy Luxanna nie mogła zasnąć choć na chwilę. Był to już piąty dzień pobytu w rodzinnym domu i piąty dzień z rzędu, w którym nie mogła posługiwać się swoją mocą. Co prawda dla dziewczyny nie było to trudne, by jej po prostu nie używać. Chodziło o to, że właśnie tego potrzebowała najbardziej. Gdyby chociaż na chwilę mogła wypuścić z koniuszków swoich palców najcieńszą smugę jasnego światła, byłoby to dla niej jak wyczekiwany odpoczynek po długiej i wyczerpującej podróży. Czarodziejka co chwilę wierciła się z boku na bok, nie mogąc odpędzić myśli od chwycenia za swoją różdżkę i rzucenia paru zaklęć.

Od czasu gdy pani Maulle zamknęła za sobą drzwi od sypialni Lux, życząc jej słodkich snów, minęły zaledwie trzy godziny, lecz przepełnionej energią, młodej kobiecie, wydawało się, że leży sama w swoim łóżku od paru wieków. By zająć jakoś czas i jednocześnie przestać myśleć o swojej mocy, dziewczyna postanowiła wyjść na balkon, by się przwietrzyć. Stwierdziła, że jeśli chłodne, świerze powietrze nie przepędzi zadręczających ją myśli, to już nic tego nie zrobi.

Postąpiła, tak jak postanowiła i po chwili otwierała już duże, szklane drzwi, prowadzące na zewnątrz. Od razu objęła ją rześkość czystego, niczym niezepsutego, demaciańskiego wiatru, przylatującego tu znad północy. Luxanna odetchnęła pełną piersią.

- Tego mi brakowało… - wyszeptała, uśmiechając się z błogością.

Czując, że jej ciało zaczyna przemarzać, sięgnęła po swoją, srebrno-niebieską podomkę z kożuchem po wewnętrznej stronie, która jak zwykle leżała na oparciu krzesła stojącego  przy stoliku, zaraz obok wyjścia na balkon. Założyła na siebie okrycie i przycisnęła je do siebie, pozwalając by miękki puch rozgrzewał jej ciało.

Noc była niesamowita. Po niebie nie płynęła ani jedna, nawet najmniejsza chmurka, a gwiazdy odgrywały swój nieziemski taniec, mieniąc się i ukazując drugą, piękniejszą stronę mroku, który następuje po zmierzchu.

Wtedy, rozmyślając tak o gwieździstym sklepieniu, Lux przypomniała sobie, jak czasami lubiła się wymykać na dach swojego domu, by widzieć cały nieboskłon i podziwiać błyszczące w oddali punkty.

Dziewczyna rozejrzała się dokoła, a widząc, że w pobliżu nikogo nie ma, podeszła do lewego brzegu balkonu, gdzie na stalowych kratach rosły pnące, czerwone róże. Bez większego namysłu czarodziejka chwyciła za pręty i śmiejąc się pod nosem ruszyła w górę, by po chwili być już na budynku. Wtedy dopiero poczuła, że naprawdę jest sobą i że nie musi się niczym martwić. Położyła się na zimnej powierzchni dachu, izolując ją od siebie podomką, a następnie zaczęła marzyć. „A co by było gdybym, nie miała swojej mocy? Czy robiłabym to samo co teraz? Czy wstąpiłabym do armii jak Garen? A co gdybym postanowiła wtedy opuścić Demacię i w pełni oddać się magii, z którą się urodziłam?” rozmyślała Lux. Te nagłe potoki myśli, były jak obmycie twarzy zimną wodą z rana. Tego właśnie potrzebowała. Chwili spokoju i momentu, w którym będzie w końcu mogła wziąć oddech.

W pewnym momencie czarodziejka usłyszała czyjś głos, a po nim kolejny i kolejny. Nie należały one do nikogo z jej rodziny. Należały one do dzieci, ale mimo, że w jej domu nie było ani jednego, ona i tak czuła, że skądś je zna. Po chwili ja olśniło. To był Olivier, a z nim reszta dzieciaków z jego pokoju. Otóż, ten chłopiec był od urodzenia podopiecznym lokalnego sierocińca, założonego około czterdzieści lat temu, przez ciotkę Lux, Larissę. „Tak dawno ich nie widziałam” pomyślała dziewczyna, a następnie zebrała się w sobie i paroma zgrabnymi ruchami ześlizgnęła się po stromym zboczu domu na chodnik. Nie sprawiło jej to większego kłopotu, ponieważ odkąd w wieku dziewięciu lat po raz pierwszy wymknęła się w nocy z domu, jej umiejętności w bezszelestnym i szybkim przemieszczaniu się wokół budynku znacząco się poprawiły.

Chwilę później gromadka dzieci wysunęła się zza rogu. Spośród nich najstarszy był właśnie dziesięcioletni Olivier, a najmłodsza pięcioletnia Silma, która po ujrzeniu swojej ukochanej, najulubieńszej dorosłej, pisnęła radośnie i podskakując podbiegła do Lux.

- Wróciłaś, wróciłaś! – krzyczała mała

- Ciii, Sil. Nikt nie wie, że tu jestem.

Wtedy cała zgraja rzuciła się na dziewczynę, by wyściskać ją najmocniej jak się dało. To była największa zapłata, jaką czarodziejka mogła sobie wymarzyć, za parę lat spędzonych na opiece i nauce dzieci z sierocińca. Dlatego też żadne z nich nie zdziwiło się jak z oczu ich autorytetu pociekły łzy szczęścia i wzruszenia. Jasnowłosa ściskała, i całowała każdego, mówiąc przy tym jak bardzo wyrośli, lub jak pięknie wyglądają. Po wszystkim odezwał się Olivier:

- Nie wiedzieliśmy, że wróciłaś. Czemu do nas nie przyszłaś?

- Wiesz, nie miałam za dużo czasu ostatnio, ciągle jakieś wyjazdy i misje. Czasami nawet nie zdążyłam się rozpakować, a już musiałam jechać gdzieś indziej – mówiła, ocierając łzy i śmiejąc się Lux – a tak w ogóle to co wy robicie o tak późnej porze na zewnątrz?

Cała gromada nagle ucichła i każdy zaczął patrzeć w ziemię i odwracać wzrok od czarodziejki. Wszyscy wstydzili się odpowiedzieć.

- Oj nie martwcie się – Lux nachyliła się and dziećmi – nic  nie powiem, pani Gilldrough, jeśli wy nikomu nie powiecie, o tym kogo dzisiaj spotkaliście. Umowa stoi?

- Stoi! – wyszeptały, lecz dosyć donośnie dzieci, a następnie  zaśmiały się cicho, widząc po raz pierwszy jak dorosły łamie zasady. Co prawda dziewczyna mogła wyjść o każdej porze, lecz dla tych pociech wyjście po dwudziestej z domu dziecka było czymś na skalę ucieczki z więzienia Billiego Bertsa z historii, które często opowiadał swoim współlokatorom Olivier.

Czarodziejka, namyśliła się chwilę, a następnie powiedziała:

- Macie ochotę zobaczyć coś naprawdę superowego?

- Tak! – wykrzyknęły cały czas szeptając dzieci.

- To chodźcie.

Całą gromadą przemknęli między patrolującymi strażnikami, aż do parku znajdującego się nieopodal. Lux kazała wszystkim położyć się na trawie tak, by widzieli dobrze niebo. A kiedy każdy leżał już wygodnie na trawniku, dziewczyna stanęła pomiędzy nimi i unosząc ręce do góry, wysłała pojedynczą wiązkę światła, która po dotarciu na odpowiednią wysokość wybuchła, ukazują najróżniejsze mieszaniny barw i odcieni. Kolory wirowały na niebie tworząc różne kształty, które w połączeniu z błyszczącymi gwiazdami, dawały efekt, którego nie dało opisać się zwykłymi słowami.

 Każde z dzieci zachwycone magią, jaką przed chwilą ujrzały, prosiły Lux o więcej. Niestety Pani Jasności nie mogła sobie pozwolić na to, by ktoś złapał ją na gorącym uczynku, więc jak najszybciej zebrała wszystkich i  wymijając zdezorientowanych żołnierzy pobocznymi uliczkami, dotarli bezpiecznie pod sierociniec. Tam czarodziejka pożegnała swoich dawnych podopiecznych, a następnie sama wróciła do domu.

Kładąc się z powrotem do łóżka, Lux czuła, że tej nocy nie będzie już miała problemów z zaśnięciem.

Zapraszamy do oceniania naszych prac w komentarzach na dole. Uwierzcie, że one dają dużo motywacji.

Zajrzyjcie też do naszych innych opowiadań. Nie pożałujecie :D